چگونه بهار فرا می رسد ؟ بخش ۳

۲۵ اسفند, ۱۳۹۴پویا

بهار می شود

آغاز بهار

بهار می آید؛ از نظر برخی از قدما که تصور می‌کردند زمین مرکز عالم است و همه اجرام سماوی دیگر به دور آن می‌چرخند، این تغییر تمایل تابش، مثل گذر خورشید از نیم‌کره جنوبی آسمان به نیم‌کره شمالی آن به نظر می‌رسید.
در واقع اگر با این تصور قدیمی به دنیا نگاه کنیم، زمین را مرکز با هیبت دنیایی پر از اجرام ریز و درشت سماوی خواهیم یافت که همگی بر دور سیاره آبی رنگ ما می‌چرخد. در واقع چشم انسان قادر به تشخیص دوری یا نزدیکی اجسامی که بیش از ۳۰۰ متر با او فاصله دارند، نمی‌باشد. به همین دلیل ما قادر به تشخیص فواصل عظیمی که بین اجرام آسمانی وجود دارد، نیستیم. از نگاه ما، فاصله زمین تا ماهواره درخشانی که با سرعت آسمان را طی می‌کند با فاصله زمین تا یک کهکشان عظیم که در لبه‌های فضا قرار دارد، یکسان است و ما هر دو را در یک عمق احساس می‌کنیم. حال می‌توان فهمید که چرا از منظر یک ناظر زمینی، آسمان شب همانند گوی بزرگی است که زمین در مرکز آن قرار دارد و تمامی اجرام سماوی به سطح داخلی آن چسبیده‌اند.

فصل بهار

این تصور باعث شده بود که منجمان قدیمی تصور کنند گوی بزرگی اطراف زمین را در‌بر‌گرفته و همه اجرام سماوی روی سطح این گوی حرکت می‌کنند. اگر ما هم برای لحظات کوتاهی همین تصور قدیمی را درست فرض کنیم، می‌توانیم بسیاری از پدیده‌های نجومی را با زبانی ساده‌تر بیان کنیم. گوی سماوی را می‌توان مدل بزرگ و یا حجیم شده‌ای از کره زمین فرض کرد. با این دید، خط استوا و قطب‌های زمین خواهرانی روی گوی سماوی خواهند یافت. استوای سماوی، دقیقاً بر فراز استوای زمینی و قطبهای سماوی نیز به همین ترتیب بر فراز قطبهای زمینی قرار خواهند گرفت. با این فرضیات و تعاریف اگر مسیر حرکت ظاهری خورشید را (فراموش نکنید که ما الان مرکز عالم هستیم و همه به دور ما می‌چرخند!) روی کره سماوی رسم نماییم، دایره‌ای هم مرکز با دایره استوای سماوی خواهد شد که با صفحه استوای سماوی ۲۳/۵ درجه زاویه خواهد ساخت. (فکر می کنید این ۲۳/۵ درجه از کجا آمده است؟)

 

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته قبلی نوشته بعدی